กว่าจะคิดได้

"เมื่อก่อนแกไม่เป็นอย่างงี้"  เพื่อนสนิทบอกกับฉัน
"ตั้งแต่มาเจอคนนี้" มันพูดเรื่อยๆ แต่ฉัน โดน ไปเรียบร้อย

ใช่แล้ว เมื่อก่อนฉันอยู่คนเดียว เหงาบ้างแต่ก็สุขดี สุขกับตัวเอง
ตอนนี้ฉันเหงาอย่างมากและอยากมีใครมาอยู่ข้างๆ
ถ้าอะไรทำให้ชีวิตเราแย่ลง เราก็ควรเอาตัวเราออกมา

ฉันได้เห็นความรักของเพื่อนฉัน ความรักของผู้หญิงผู้ชายในโลกแห่งความจริง
อาจไม่ได้สวยงาม โรแมนติกอย่างในละคร แต่ความรับผิดชอบ และความแห้งเหี่ยวจากเรื่องชีวิตจริงของผู้ใหญ่คู่หนึ่ง มันซาบซึ้งยิ่งกว่า

"ถ้าไม่ติดที่เคยคิดไว้ ก็ให้ไปหมดแล้ว"
"กับคนนี้ ไม่รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด"

ฉันเชื่อว่าคนคู่นี้เกิดมาเพื่อเจอกัน อนาคตฉันไม่รู้หรอก แต่เชื่อว่าอดีต เค้าทั้งคู่เคยร่วมชีวิตกันมา ฉันเชื่ออย่างนั้น

สำหรับฉัน ฉันคงเคยทำผิดไว้ เลยต้องเหงาอย่างนี้ ฉันเคยอธิษฐานด้วยความกลัว ว่าถ้าต้องเจอคนไม่ดีที่มาทำให้เสียใจ ขออย่าเจอใครเลยแล้วกัน กลัวความรัก กลัวความเจ็บ ไม่รู้แต่กลัว มันเป็นความมั่นใจว่าสิ่งที่จะต้องเจอมันเจ็บ ไม่รู้แต่มั่นใจว่ามันรออยู่ จึงขอ ขอเลี่ยงไม่เจอ กลายเป็นฉันต้องเหงา

ความรักไม่มีเหตุผลหรอก ที่ฉันหาเหตุผล เป็นเพราะฉันอยากรัก
สำหรับเธอมมันเป็นความรู้สึกพิเศษจริงๆฉันมีความสุข และเป็นตัวฉัน
ฉันเป็นพลังให้เธอ ฉันบอกเธอว่าเมื่อฉันเจอเธออีกครั้ง
ซึ่งมันเหมือนมาจากความไม่ได้คิด ฉันแอบมั่นใจว่าเราจะได้เจอกัน

แต่เพราะฉันอยากมีความรักมันทำให้ฉันรีบร้อน
จนกลายเป็นทำลายทุกอย่าง
ฉันก็ต้องยอมรับมัน

ฉันคงต้องกลับมารักตัวเอง
ฉันอยากเป็นตัวฉันที่มีความสุขอีกครั้ง